Zabieg korekcji nosa

Zabieg korekcji nosa podobnie jak inne zabiegi z zakresu chirurgii plastycznej możemy podzielić na kilka poszczególnych etapów. Zanim przystąpi się do kolejnych etapów zabiegu korekcji nosa pacjent musi przejść wstępne konsultacje i zostać pozytywnie zakwalifikowanym do zabiegu. Jest to pierwszy i zarazem bardzo ważny etap wpływający na ostateczny efekt. To podczas konsultacji zostanie zebrany wywiad chorobowy, to na tym etapie pacjent dowie się jak prawidłowo przygotować się do zabiegu oraz jak będzie przebiegać okres rekonwalescencji. Przygotowanie do zabiegu jest jednym z dwóch etapów, na których przebieg wpływ ma sam pacjent. Na tym etapie zostanie zaplanowana cała operacja nosa począwszy od wybrania techniki zabiegu i rodzaj zastosowanego znieczulenia po kolejne etapy zabiegu i okres powrotu do zdrowia. Decydując się na zabieg korekcji nosa możemy zmieniać miękkie (chrząstki) lub twarde (elementy kostne) części nosa. Często podczas jednego zabiegu operuje się części miękkie i twarde.

Planowanie zabiegu korekcji nosa

Przed przystąpieniem do samego zabiegu chirurg powinien wiedzieć, co będzie wykonywane lub inaczej jak dana korekcja nosa będzie przebiegała. W zależności od tego, co dokładnie mamy do poprawy w wyglądzie naszego nosa, chirurg na etapie planowania decyduje czy zabieg wykonywany będzie metodą otwartą, czy zamkniętą. Podstawową różnicą obu zabiegów jest sposób, w jaki chirurg dostaje się do operowanej części nosa. W metodzie otwartej chirurg wykonuje nacięcia prostopadle przebiegające wzdłuż przegrody nosowej. Cięcie to przebiega najczęściej w kształcie litery W taki sposób, że blizna pooperacyjna jest, co prawda widoczna, ale tylko po wnikliwym przyjrzeniu się. Metoda zamknięta polega na dostaniu się do operowanych części nosa jedynie od wewnątrz, wewnątrz nosa wykonywane są również niezbędne nacięcia. Każda z omawianych metod ma swoje plusy i minusy oraz znajduje zastosowanie przy konkretnych zabiegach.

Wybór odpowiedniej metody zabiegu

Metoda otwarta daje prostszy dostęp do operowanej części nosa, chirurg ma większe możliwości modelowania przyszłego wyglądu nosa. W przypadku zabiegu wymagającego uzupełnienia tkanek skorzystanie z metody zamkniętej przysparza wiele trudności a niejednokrotnie wykonanie zabiegu tą metodą jest niemożliwe. Widząc dokładnie tkanki nosa łatwiej je odpowiednio uformować. Przy metodzie otwartej pozostaje blizna no i dłużej utrzymuje się obrzęk. Metoda zamknięta nie pozostawia po sobie widocznych śladów interwencji chirurgicznej i zazwyczaj tą metodę w planowaniu uwzględnia się w pierwszej kolejności.

W przypadku wyboru metody zamkniętej mamy do czynienia z mniejszym rozwarstwieniem tkanek nosa, mniejszy obrzęk pooperacyjny, brak widocznych blizn, mniejsze ryzyko przypadkowego uszkodzenia nosa podczas zabiegu, krótszy czas zabiegu oraz szybszy powrót do zdrowia. Wyjątkiem przy wyborze techniki zamkniętej w pierwszej kolejności jest tutaj wtórna operacja nosa, która wykonywana jest najczęściej z wykorzystaniem metody otwartej. Wybór odpowiedniej metody ma duży wpływ na ostateczny wynik zabiegu.

Wskazania do wykonania zabiegu korekcji nosa.

Wybór metody w dużym stopniu zależy od charakteru planowanej operacji. Nos często jest operowany nie tylko z przyczyn czysto estetycznych. Istnieje wiele chorób wymagających leczenia chirurgicznego. Wskazaniami do przeprowadzenia operacji nosa są: wady wrodzone, rozszczep wargi i podniebienia oraz wady o podłożu genetycznym. Dodatkowo oprócz wad wrodzonych często spotykane są wady nabyte. Do najczęstszych z nich można zaliczyć: różnego rodzaju zapalenia błony śluzowej nosa, choroby autoimmunologiczne, uszkodzenia nosa w skutek oddziaływania substancji chemicznych, porażenia prądem, promieniowania, poparzenia i wiele innych. Choroby tkanki łącznej: stany zapalne złamania, nowotwory, krwiaki zatykające przegrody nosowe. Uszkodzenia nosa spowodowane zażywaniem narkotyków, tępymi urazami lub urazami związanymi z penetracją jamy nosowej, choroby weneryczne tj. kiła itp.

Jak przebiega zabieg korekcji nosa? Od czego zacząć?

Wszystkie kwestie techniczne dotyczące samego zabiegu omawiane są podczas konsultacji, więc w dniu zabiegu z góry wiadomo jak przebiegać będzie operacja. W pierwszej kolejności pacjenta należy odpowiednio przygotować. Podawane są leki uspokajające oraz znieczulenie. Rodzaj zastosowanego znieczulenia podobnie jak sposób wykonania zabiegu jest z góry zaplanowany. W większości przypadków korekcję nosa przeprowadza się w znieczuleniu ogólnym (tzw. pełnej narkozie). Sporadycznie, jeśli złożoność zabiegu jest niewielka stosuje się znieczulenie miejscowe.  W przypadku znieczulenia miejscowego, które podawane jest za pomocą zastrzyku, pacjent, co prawda nie odczuwa bólu, lecz sam zabieg może powodować nieprzyjemne odczucia. Pełna narkoza eliminuje nieprzyjemne odczucia, gdyż cały czas trwania zabiegu pacjent jest uśpiony i nie ma żadnych odczuć w czasie operacji. W przypadku zastosowania znieczulenia ogólnego pacjent jest hospitalizowany przez jedną dobę po zabiegu. Planowanie podania znieczulenia ogólnego wiąże się nieprzyjmowaniem pokarmów oraz napoi, co najmniej na sześć godzin przed planowanym zabiegiem.

Gdy pacjent jest uśpiony można wykonać pierwsze nacięcia, które zależą od wybranej metody. Poprzez nacięcia na tkankach miękkich uzyskuje się dostęp do struktury nosa oraz tkanek kostnych. W zależności od tego, co jest operowane, po odseparowaniu skóry od nosa: usuwa się jego elementy, modelowane chrząstki, usuwany garb lub zmiana części kostnych nosa. Tkanki nosa mogą być redukowane lub dobudowywane. Do odbudowy wykorzystuje się fragmenty przegrody nosowej lub chrząstki pobrane z innych części ciała (np. ucha, czaski, bioder lub połączenia żebrowego). W wyniku operacji nosa zwłaszcza metodą zamkniętą korekcji wymaga sama przegroda nosowa, która często skrzywiona jest już przed operacją lub operacja przeprowadzana jest właśnie z jej powodu. Następnie nakłada się na strukturę nosa tkanki miękkie, zszywane są nacięcia chirurgiczne, podcięciu mogą ulec skrzydełka nosa w przypadku ich nadmiernego rozbudowania. Na koniec szwem kosmetycznych zszywa się powstałe w wyniku operacji rany.

Tkanki nosa po zabiegu są bardzo delikatne w celu ustabilizowania otrzymanego efektu zakładane są opatrunki plastrowe. W przypadku zabiegów, którym korygowano struktury kostne stosuje się dodatkowo szynę gipsową. Aby ustabilizować struktury wewnątrz nosa, np. przegrodę nosową stosuje się odpowiednie tampony. Opatrunki gipsowe trzyma się do ok. dwóch tygodni.  Po dwóch tygodniach opatrunek zaleca się zakładać na noc, ponieważ w trakcie snu nasz nos może uleć wtórnej deformacji. Po miesiącu można już się zazwyczaj pozbyć opatrunku na stałe. Po ok tygodniu ściągane są szwy nierozpuszczalne, przed usunięciem szwów pozbywamy się również tamponów, zazwyczaj tamponu usuwane są już po góra czterech dniach.

Po przebudzeniu pacjent ma obrzęknięty nos oraz policzki. W okolicy operowanej występują zasinienia, które mogą się utrzymywać nawet do kilkunastu dni. Obrzęk w zależności od rozmiarów operacji utrzymuje się do kilku tygodni. Aby efekt operacji uznać za ostateczny potrzeba nawet rok czasu. Do tego czasu należy uważać na urazy nosa np. podczas uprawiania sportu. Szczególnie niebezpieczne dla naszego nosa mogą być gry zespołowe, w których łatwo w nich o naruszenie struktur przed ich ostatecznym uformowaniem się. Oprócz sportów (zwłaszcza walki typu boks) zalecane jest unikanie opalania w pierwszych miesiącach po zabiegu, gdyż grozi to wystąpieniem nienaturalnej pigmentacji skóry w okolicy operowanej. Zimą nos jest z kolei bardziej narażony na niskie temperatury i odmarzanie.

Najczęściej wykonywane zabiegi korekcji nosa

Najczęściej decydujemy się na septoplastykę (prostowanie przegrody nosowej) z prostych względów utrudnia nam to oddychanie oraz jest refundowane w całości przez NFZ. Ponadto ze względów zdrowotnych bardzo często dochodzi do rekonstrukcji nosa, który uległ deformacji na wskutek choroby lub urazu. Ze względów estetycznych często decydujemy się na operacje czubka nosa (zmiana wysokości czubka nosa), zwężenie zbyt szerokiego nosa, likwidację garbu na nosie oraz wiele innych zmian kosmetycznych.

Wtórna operacja nosa

Pierwszy rok po zabiegu ma bardzo istotny wpływ na ostateczny efekt. Jeśli wszystko przebiegło pomyślnie kłopoty z nosem mamy już za sobą. Po zabiegu mogą jednak wystąpić różnego rodzaju powikłania. Większość powikłań na szczęście ma charakter tymczasowy zaliczyć do nich możemy np. krwawienie z nosa, osłabione czucie lub siniaki. Gorzej, gdy w przypadku wystąpienia powikłań lub gdy zabieg się nie powiódł konieczna jest wtórna rhinoplastyka. Po zabiegu może dojść do nadmiernego rozrostu tkanek łącznych gojącego się nosa. W trakcie zabiegu mogą zostać usunięte zbyt duże fragmenty przegrody nosowej lub wycięcie większych części nosa w wyniku, czego otrzymujemy jego nieprawidłowy profil. Może dojść również do zapadania się skrzydełek nosa oraz czubka nosa. Wewnątrz nosa blizny mogą się rozrosnąć na tyle mocno, ze blokować będą drogi oddechowe. Wtórna operacja niesie zazwyczaj ze sobą większe ryzyko powikłań. Dlatego warto ściśle przestrzegać zaleceń lekarskich zarówno tych przed dotyczących przygotowania do zabiegu jak i pooperacyjnych, co pomoże zminimalizować ryzyko wystąpienia wszelkiego rodzaju powikłań.